GİTTİN YA BENDEN BEN YARIM ÖLÜYÜM ARTIK.SEN YOKKEN BENDE BEN TAM ÖLÜYDÜM.SEN BENİM YARI CANIMI ALDIN.HAYATTA BİR TEK BAŞIMAYIM SEVGİLİM.YALNIZIM.AĞIRLIĞIMI TAŞIYAMIYOR BU ASFALT DEDİKLERİ BENDEN DÖKÜLEN RUHLAR.RUHLARIMI AYAKLARIMIN ALTINA SERİYORUM.BEN ASLINDA YOLDA YÜRÜMÜYORUM.HİÇ BECEREMEDİM.ÖNÜMDE RUHUM HEP BENDEN ÖNDE AYAKLARIMIN ALTINA KENDİNİ ATIYOR.SON KAVGAMIZDAN SONRA SOKAĞA ÇIKTIM.ÖLÜ KEDİYE İMRENDİM.NE GÜZEL UYUYORDU.RUHUMUN YARISI ONA KAÇTI.GÜLDÜM.AĞLADIM.SEVDİM YADA SEVMEDİM NE ÖNEMİ VARKİ ARTIK SONUÇTA SEN YOKSUN YANIMDA.BEN HIRKAMLA GEZİYORUM SOKAKLARDA AVARE AVARE.BİR KÖR OLUYORUM BİR SAĞIR.BİR SSEVİYORUM BİR SEVİLİYORUM HAYATÇA.ASFALTLAR BETONLAŞTI BENİMLE.GÖZYAŞLARIM BETONA ÇEVİRDİ RUHUM GİBİ ASFALTI.BETONLAŞTI RUHUM.DAHA GÜZEL SÜRÜNÜYOR SENSİZ.BEN SENSİZ YARIM BİR ÖLÜYÜM.SENİNLE HAYATIN TADLARINI NASIL YAKALADIM BEN.YOKSA SEN BİR RÜYAMIYDIN.OLMAMASI GEREKEN BİR RÜYA YADA OLUPTA OLMAYANLARDANMISIN.ALDATMANDAN OLMAYANLARDANIM DİYORUM.SON CÜMLEYİ SÖYLEMESEYDİN SEN BİR CANLI OLURDUN BENİM İÇİN FAKAT SON GÜN HATIRLIYORMUSUN BANA KEDİLERDEN NEDEN NEFRET EDİYORSUN DİYE SORDUN.ÇOK BASİT BİR CÜMLE DİYE DÜŞÜNDÜM AŞKIM AMA SEN SÖYLEYİNCE BASİTLİĞİ GİDİYOR:KEDİLERDEN NEFRET EDİYORUM EVET AMA BU ŞU ANDAKİ NEFRETİMİN GEÇMİŞİĞİ.ESKİDEN SEVİYORDUM SENİN GİBİ ONLARIDA AMA ARTIK NEFRETİM SEVGİMİN İÇİNE BETON RUHUMUN İÇİNDE BİR YOL BULDU VE KAYIYORUM SON DEFA BAŞA DOĞRU.SONDAN BAŞA SENİ GÖRÜYORUM RÜYAMDA AYAKLARINI ÖNCE,GÖZLERİNİ SONRA SAÇLARINI SENİ HEP SONDAN YAŞAMAK ZORUNDAMIYIM BEN HEP BENDEN ALMAK ZORUNDAMISIN.VARLIĞIN EN BÜYÜK KORKUM SEVDAN EN BÜYÜK YALNIZLIĞIMA DÖNÜŞTÜ SEVGİLİM.HİÇ BU KADAR TİTREMİYORDUM ÖNCELERİ HEMDE HİÇ.BİR GARİP TİTREME BU.ÖLÜMÜN YAŞAM HALİ GİBİ BİRŞEY OLDU ARTIK HAYAT.ÖLÜMLÜ HALİMİ YAŞIYORUM GİBİ.SEVGİMİN NEFRETÇE SARILMASI GİBİ RUHUM BİR GEMİDE YOL ALMAYA BAŞLADI ARTIK.SALLANDIKÇA KUSAN İNSANLARIN SAYISIDA ARTIYOR.BELKİ SEN BU MEKTUBU OKUDUĞUN SIRALAR BENİ HİÇ DÜŞÜNMEYECEKSİN BELKİ DEĞİL EMİNİM.BENİ YİNE YALNIZLIĞIMA BIRAKACAKSIN.SENDE HAKLISIN BE GÜZELİM.BENKİ KURULAMAYAN KALE GİBİ OLDUM ARTIK.HER YERİM AĞ TUTMUŞ.CÜMLELERİM GEREKSİZ.

BIRAKIYORUM…..

NE SENİ NEDE SEVGİNİ İSTİYORUM SENDEN.
SANAOLAN ÇOCUKSU SAF SEVDAMI
SANA BAĞLI CANIMI İSTİYORUM.
SANA EN BÜYÜK CEZA;YANLIZLIĞI
BIRAKIYORUM…..

GÖZLERİMDEN AKAN YAŞALARA DEĞİL..
SANA ACIYORUM..
YÜREĞİME SAPLADIĞIN HANÇERE DEĞİL
SENSİZ GECELERDE KURDUĞUM HAYALLERE
YANIYORUM…
SANA OLAN SEVDAMDAN DEĞİL…
KADERİMDEN KAÇIYORUM…
SANA EN BÜYÜK CEZAYI YANLIZLIĞI
BIRAKIYORUM

SANA SENSİZ YAŞAYAMAM DEMİŞTİM…
YAŞIYORUM…
SENSİZ GÖZLERİM GÜLMEZ DEMİŞTİM…
GÜLÜYORUM…
SENSİZLİK NEFES ALMADAN YAŞAMAKSA,
SENSİZLİK ACI ÇEKEREK GÜLMEKSE
YAŞIYORUM GÜLÜM
SENSİZLİĞE MAHKUM OLAN BENLİĞİMLE….
———————————————————————
AYRILIK ATEŞİ

SENDEN AYRILMAMIN
SENDEN KOPMAMIN 5. GÜNÜ
SEN BİLİRSİN BENİ
ÜZÜLDÜĞÜM ZAMAN ŞARKI VE ŞİİR YAZDIĞIMI

DÜN BİR DOSTA GİTTİM
YİNE ELİNDE İHTİYAR SAZI
YAZDIĞIM ŞARKILARDAN SONRA
DAYANAMADI KOPTU YAYI
ŞARKIDA SEN VARDINBİRTEK SENİN DOĞAL ÜSTÜ GÜZELLİĞİN
AKMASINA KIYAMADIĞIM GÖZ YAŞIN
BEN SENİ SEVDİM AŞKIM
SEN BENİ KOR ATEŞTE YAKTIN

GÜNDEN GÜNE ERİYORUM
HER SANİYE SENİ DÜŞÜNÜYORUM
O GEÇİRDİĞİMİZ ZAMANLAR
NE GÜZELDİ DİYORUM

ün yıldızları seyrettim sen aklıma geldin çünkü sen de onlar gibi
bana uzak ve dokunulmazsın.
Duymasınlar adını ben sevemiyorsam görmesinler bu halde beni, kalbimi

adına aşk dedikleri bu duygu
yavaş yavaş yok etmeye başladı beni ve bendeki o güzel seni

bir gün bir köşede sessiz sedasız;
hıçkıra hıçkıra ağlayacağım.
şu lanet kaderime isyanlar edip,
tanrı’ya son defa yalvaracağım.
güzel gözlerin gelecek aklıma,
solup gideceğim en güzel çağımda..
seslenip beni çağırdığında,
boş sokaklara haykırdığında,
artık burada olmayacağım!

Unutmak zor geldi,
Dusunmemeye calistim…
Her gun, bugun yepyeni bir gun dedim kendi kendime…
Ama her gece,
Bugunumunde dunden farkli olmadigini anladim…
Yeni insanlar tanidim,
Seni unutturacagini sandigim ortamlara daldim…
Her defasinda seni icimden sildigimi sandim…
Yanildim,
Hep yanildim….
Yalnizligima sarildim,
O da kabul etmedi beni…
Sana…
Sevdana…
Ve Yalnizligima
KIRILDIM..

DUN GECE AGLAYAN YASLI GOZLERLE
YUREGIM YANARAK BAKTIM RESMINE
BIR ANDA KAHROLDU YIKILDI DUNYAM
RESMINLE VURULDUM KURSUN YERINE…

YOKLUGUN AKLIMI BASIMDAN ALDI
HER YANIMI OZLEM ATESI ALDI
GONLUMUN CICEGI YAGMURSUZ KALDI
HASRETLE VURULDUM KURSUN YERINE

KURTLMAK ISTEDIM BIR AN SEVGINDEN
HERSEYI UNUTMAK GELDI ICIMDEN
MUMKUNMU CIKARMAK SENI KALBIMDEN..
BASKENTLI…O KENDINI BILIYOR
HASRETINLE VURULDUM KURSUN YERINE

gidersen,bahar asla gelmeyecek bu kente,hiç kesilmeyecek yağmur….hep
gri bulutlar,hep soğuk rüzgar…yarını meçhul bir hayat,umutsuz
günler….biliyorum aşka dair herşeyde seninle beraber gidecek..kimse
yerini tutamayacak,kimse sen gibi bakmayacak…hiçbir şey avutmayacak
beni…kuruyacak denizlerim,balıklarım ölecek…

gidersen,ben asla eski ben olmayacağım..hayat devam eder
elbette,yaşamak denirse buna yaşayacağım..
bir yanım eksik,kalbim kırık,tarifsiz bir keder,hepsi birbirinin aynı
olan saatler…ne renkler parlayacak,ne çiçekler açıçak…yaptığım
hiçbirşey zevk vermeyecek bana..gidersen,bir daha okumayacağım aşk
öykülerini…gidersen çok kızacağim sana,arkandan lanetler
yağdıracağım..her gece sabahı edeceğim seni bekleyerek..yorgunluk tüm
hücrelerime yayılacak…bir süre sonra beni görenler tanımayacak…
kimisi acıyarak bakacak bana,kimisi kendimi bu hale getirdim için
kızacak…umrumda bile olmayacak ne dedikleri…..birtek şeyi
söyleyeceğim onlara “yüreğim o gittiğinden beri
atmıyor…”:

Sen çaydanlığımdaki çökmemiş çaysın
Ne kokun var ne de tadın
Kaynama vaktin
Kaynaşma vaktimiz dolmak üzere
Hadi ağır ağır çök yüreğime
Şimdi bembeyaz karlar altında
Demini almamış aşkını
Kar tadında içiyorum
Vitrindeki mankeni sana benzetirken
Hani ne iyi giderdi
Bu kış vakti gecede
Demlenmiş aşkını içmek
Ezanlar okunmadan önce

Unutmayacağım Seni…
gözlerinin tuzu yakmaya başlar önce yüzünü
yüzün yanar sanırsın oysa yanan yüreğindir
ızdırabını çektiğin nedir yaşadığın mı yaşayıpta hayatından
atamadığınmı
gene yalnızlığa oynuyorsun zarlarını…
bu kumarı kaybetmek için oynuyorsun
içim acıyor sanki binlerçe bıcak yarası var vucudumda
binlerce acı gücümün yetmediği bir acı
ne çığlık atacak nede ağlayacak gücüm var …….
susmak ……..
bütün acıların çığlık çığlığa haykırırken susmak ………..
ellerin soğukmu ……
sesin duyulmaz olur hayatmı hırsız ..
kadermi hırsız ..
senden çaldığı sadece bir sevgimi
gelmişinmi geçmişinmi geleceğinmi ..
rüyalarındaki sıcaklıkmı senden çalınan
seni bu soğukluktan kurtaracak kibrirtlerin yokmu
yokmu herkibrite sakladığın hayallerin
soğukluğa teslim ediyorsun herşeyini
yaraların uyuşuyor acılar hisedilmiyor
dönüp kendine baksan kan revansın
şuursuz bir acısızlık
hisedebilmek …….
senden çaldığı budur hayatın
hisedebilmek……
keşke sengibi unutabilsem herşeyi:

Hain

Güzel güzel sözler söylemedin ya zamanında bana,zamanı geçince anladımki hainlik varmış senin hamurunda.

Damla Göçer

Buket

Bağısla beni sevdiğim
Unutamadım seni
Keşke yanımda olsan
Ellerini tutabilsem
Tutkun olduğumu sana gözlerine bakıp söylesem

Artık herşey boş

Ne desem kalbime kar etmiyor

Vazgeçemiyor senden

Hep sen diye atıyor

Kaç ay oldu ayrılalı

Hala aklım sende

Ne senle ne sensiz oluyor

Ne de başkasıyla yüzüm gülüyor

Hep sen dedi kalbim

Bak yine sen diye atıyor…

Cansel Kara

yazık ettiklerin bana
bakamam artık ben sana
lanet olsun o sevdana
kırdın beni KARA GÖZLÜM.

seni sevdiğimi bilseydin
biraz karşılık verseydin
neolurdu gitmeseydin
niye gittin KARA GÖZLÜM.

aşkımız hatıra dolu
hak etmedim inan bunu
içimde kin nefret dolu
sana karşı KARA GÖZLÜM.

Sen, hiç gece gökyüzüyle ağladın mı?
Sen,hiç yıldızlarla dertleştin mi?
Başını yastığa koyar koymaz,
Ağlamaya başladın mı?

çaresizliği bilir misin?
Saatlerce ağlamayı,
Sevdiğinin yolunu gözlemeyi,
Elbet bir gün döneceğini düşünmeyi,
Kendini bu şekilde avutmayı,
Ağlamayı,kalem ve kağıdı…
Bir çare olarak görmeyi bilir misin?
SÖYLE!…Söyle bilir misin?

Her gece yıldızlara bakardık,
Geceyi zor beklerdik,
Keşke gelse diye,hep dua ederdik.
Yıldızlar gözükünce rahatlardık,
Birbirine en yakın olan yıldızlara bizim adımızı verirdik.

sewgilere inanmazdım bençıktı karşıma inandım (nasıl olduğunu bile anlamadan)

aşklara hiç inanmazdımöyle bir girdiki hayatıma soluğum kesilircesine

sewmiştik sonra aşık olmuştuk derken o bir gün beni aşkın sonsuzluğuna inandırmışta ben o’nlu rüyalardaymışımda farkedememişim bile ne kadar uçtuğumun..

BELLİ BİR ZAMAN SONRA ;

sanki her inandırdığı sevgi dağarcığıma kattığı her cümleyi benden geri almak ister gibi bakmaya başladı gözleri

sonra insalanların hayatlarında bazen değişikliğe ihtiyaç duydukları gibi şeyler zırwalamaya başladı

bide bakmışsın ki belli bir zman sonra kaçıp gitmiş

SENİ NE HALDE BIRAKTIĞINI TAKMADAN BURAYA KADARMIŞ BİLE DEMEDEN KAÇIP GİTMİŞ..

şimdi ;

HER AN

HER DAKİKA

HER SANİYE

HER HÜCREMLE ÇIĞLIK ÇIĞLIĞA BENİM Kİ AŞKTI KENDİNİ ADAMAKTI DESEM NE FAYDA (!)

BÜTÜN YAŞANMIŞLIĞA WE KALANIN YİTİKLİĞİNEBİTİKLİĞİNEÇÖKÜŞÜNE İNAT

HİÇ BENİM BİRBİRİMİZİN UZAĞINDAN YAKININDAN GEÇMEMİŞİZ GİBİ DAWRANARAK

BAŞKA BEDENLERDE BAŞKA HAYATLAR MAHWEDEREK

ŞUURSUZCA ÇEKİP GİTTİN YA ..

İŞTE ‘O’ AN YENİDEN EN BAŞTAKİ DÜŞÜNCELERİME BİLE DÖNMEK İMKANSIZDI ARTIK !

ŞİMDİ TEK İSTEĞİM WAR RABBİM’DEN

ETTİĞİNİ BULMADAN ÖLME …ÇEKTİKLERİMİ SENDE TAT Kİ YÜREĞİM BİRAZ OLSUN RAHATLASIN..YAŞATTIKLARINI YAŞA Kİ YALWARIŞLARINI DUYMAK ETTİĞİNİ BULMANIN ÖDÜLÜ OLSUN…!

insanların birbirini tanıması için en iyi zaman, ayrılmalarına en yakın zamandır” der dostoyevski…
veda acısı, kabuğunu soyar insanın; yaldızını kazıyıp çırılçıplak ortaya serer.birlikteliğin örttüğü tüm kusurları, ayrılık sergiler.bir ayrılık arifesinde helalleşilir ve o an hakiki tabiatlarıyla yüzleşilir.

“ölene kadar” diye söz verilmiştir, ama “ölüm yolunda” başka tercihler belirmiştir.

kararsız prensesin vicdanı azap çekerken 7 cücelerin somurtkanı “aklını başına al” diye fısıldar kulağına; haytası ise “kalbinin sesini dinle” diye çekiştirir eteğinden…

hep hayran bakan gözlere, hatalar takılmaya başlar.

“ama”yla biter alelade iltifat cümleleri:

“sen iyi bir insansın, ama arkadaşların kötü”, “seni seviyorum, ama bu ilişkide mutlu değilim”, “ben başka türlü bir beraberlik düşlemiştim” vs.. vs…

sonra gelsin uykusuz geceler…bir türlü karar verememeler…ruhen gidip gelmeler…”hele biraz daha zaman geçsin” diye nikah ertelemeler…

birlikteymiş gibi yaparken, sevecek başka yüzler, yüzecek başka denizler kollamalar…

“aslında bütün bunlar bizim iyiliğimiz için”e kendini inandırmalar…

sonrası hep aynı:

bekleyenin “hani sonbaharda buluşacaktık. hazan geldi geçti, sen gelmez oldun” sızlanmaları…

bekletenin “geliyorum az kaldı” oyalamaları…

bittiğini bile bile işi uzatmalar; söyleyemedikçe hepten batağa saplanmalar…terke makul bir gerekçe ararken hepten çarşafa dolanmalar…veda konuşmasında süslü iltifat cümlelerinin arasına, o cümleleri hiçleştiren mayınlar serpiştirmeler… üzgün görünmeler… bağış dilenmeler “…ama kaçınılmazdı” demeler…”sözünden caydın”yakınmalarını “sen de eski sen değilsin. değişmişsin” diye göğüslemeler… asıl kendinin değiştiğini bilmezden gelmeler… ve son sahne:

terk edenin o mahcup “gönlüm başkasında” itirafına karşılık terk edilenin kırık çalımı:

“uğurlar olsun! ben yoluma devam ediyorum”. ihanetler böyledir:ilki, bir yenisine gebedir; ikincisi daha az acı verir. ondan sonra dur durak yoktur: güvenilmez aşık, sevdikçe kıran, gezdikçe ardında bir kırık kalpler mezarlığı bırakan biçare dervişe döner. artık acılara hapsolmuştur: buluşmak istedikçe ayrılacak, birleşmeye çalıştıkça parçalanacak, sonunda terk ettiklerinin “ah”ı tutup terk edildiğinde mukadder yalnızlığına kapanacaktır.

Can DÜNDAR

Korkuyorum!
Çünkü;
Bu gece.
O gece.
Ne olur gitme.
“Sen”
Gitsin.
“Ben”
Gitsin.
“Biz”
Ne olur sen gitme.
Zaman.
Hiç olmazsa bu gece yavaşla.
Hızla tükenme.
Dünya.
Dur bu gece dönme.
Akıl.
Sakın mantık yürütme.
Aşk.
Ne olur gitme.
Bir tek sen kal.
“Biz” le.
Bu gece.
Çünkü;
Bu gece.
O gece.

Tam gögsünüzün ortasinda bir yeriniz aciyacak…
Evinizin sizi içine sigdiramayacak kadar dar oldugunu fark edeceksiniz…
Sokaga firlayacaksiniz…
Sokaklar da dar gelecek…
Tipki vücudunuzun yüreginize dar geldigi gibi…
Ne denizin mavisi açacak içinizi, ne piril piril gökyüzü…
Kendinizi tasiyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar
küçüleceksiniz…
Birileri size bir seyler anlatacak durmadan…
“Önemli olan saglik.”
“Yasamak güzel.”
“Bos ver, her sey unutulur.”
Siz hiçbirini duymayacaksiniz…
Göz yaslarinizdan etrafi göremez hale geleceksiniz…
Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarinda ölmek
isteyecek kadar çok seveceksiniz…
Hep ondan bahsetmek isteyeceksiniz…
“Ölüme çare bulundu” ya da “Yarin kiyamet kopacakmis” deseler basinizi kaldirip Ne dedin?” diye sormayacaksiniz…
Yalniz kalmak isteyeceksiniz…
Hem de kalabaliklarin arasinda kaybolmak…
Ikisi de yetmeyecek…
Geçmisi düsüneceksiniz…
Neredeyse dakika dakika…
Ama kötüleri atla¤¤¤¤¤…
Onunla geçtiginiz yerlerden geçmek isteyeceksiniz…
Gittiginiz yerlere gitmek…
Bu size hiç iyi gelmeyecek…
Ama bile bile yapacaksiniz…
Biri size içinizdeki aciyi söküp atabilecegini söylese, kaçacaksiniz…
Aslinda kurtulmak istediginiz halde, o aciyi yasamak için direneceksiniz…
Hayatinizin geri kalanini onu düsünerek geçirmek isteyeceksiniz…
Aksini iddia edenlerden nefret edeceksiniz…
Herkesi ona benzetip…
Kimseyi onun yerine koyamayacaksiniz…
Hiçbir sey oyalamayacak sizi…
Ilaçlara siginacaksiniz…
Birkaç saat kafanizi bulandiran ama asla onu unutturmayan.

Sadece bir müddet buzlu camin arkasindan seyrettiren…
Bütün sarkilar sizin için yazilmis gibi gelecek…
Bogaziniz dügümlenecek, dinleyemeyeceksiniz…
Uyumak zor, uyanmak kolay olacak…
Sabahi iple çekeceksiniz…
Bazen de “Hiç günes dogmasa” diyeceksiniz…
Ne geceler rahatlatacak sizi ne gündüzler…
Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksiniz…
Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önünüze çikana sarilmak isteyeceksiniz…
Nafile…
Düsüncesi bile tahammül edilmez gelecek…
Rüyalar göreceksiniz, gerçek olmasini istediginiz…
Her siçra¤¤¤¤¤ uyandiginizda onun adini söylediginizi fark edeceksiniz…
Telefonun çalmasini bekleyeceksiniz…
Aramayacagini bile bile…
Her çaldiginda yüreginiz agziniza gelecek…
Aglamakli konusacaksiniz arayanlarla…
Yüreginiz burkulacak…
Caniniz yanacak…
Bir daha sevmemeye yemin edeceksiniz…
Hayata dair hiçbir sey yapmak gelmeyecek içinizden…
Onun sesini bir kez daha duymak için yanip tutusacaksiniz…
Defalarca aradigi günlerin kiymetini bilmediginiz için kendinizden nefret edeceksiniz…
Yasadiginiz sehri terk etmek isteyeceksiniz…
Onunla hiçbir aninizin olmadigi bir yerlere gidip yerlesmek…
Ama bir umut…
Onunla bir gün bir yerde karsilasma umudu…
Bu umut sizi gitmekten alikoyacak…
Gel gitler içinde yasayacaksiniz…
Buna yasamak denirse…

Denizimin gölgesinde boğuluyorum.
Çember daralıyor. Yönümü kaybediyorum.

Üç vakte kadar yakılacak kelimeler.
Evcilik oynamayı beceremeyen hevesimin ellerine tutuşturduğum iri cüsseli bir paydır sebebim.
Kimse alınmasın. Suçlanmasın.
…Ve dahi ateştir bu.
Aysız geceyi kül eden.

Bilirim yanlıştır, yersizdir.
Hak etmedi bunu sevdanın pak sûreti. Mazeretim yok. Pişman da sayılırım. Lakin pamuk ipliğine bağlı bir pişmanlık bu.
Sözünden dönüveren.
Çünkü gün(ah) kucaklayıcı.
Tüm sarhoş hallerime canan.

Bakma bana yüz’üm.
Körü körüne zehirlenmektir bu doğurgan bir halef karanlığa.
Çözümü yok.
Nafile bir uğraş.
Çarmıha gersem de kalbimi, dil yarası çürümez.

Vakit erişmiştir.
Kundaklamalı tüm dönüş yollarını..!
Bağrım taş kesilse de, sarı benizli hayatın gül devrini görmeyecek olsam da bir ânı ağartmak için, bir anı saklamak için.
Gideceğim kendimden.

Koynumda fidan boyu itirazlar yaprağı delik.
Gün bahara mı kışa mı dönük?
Güneş ucunu yaktı kağıtların,
o yanık kokusuyla boynu bükük, umudumun.

Paslı bir oyunun son perdesi sahnede.

Soyunuyorum sırtımdaki kamburdan.
Ellerim karanfil kokmuyor artık.
Bir çığlık..! Kurşuni renkte.

Vuruldu dallarımdaki tüm serçeler..!

Bitirdim rüyamı..!

Sussun şarkı..!
…
..
.

Çengelli bir iğne taşıyorum bugünlerde kalbimde…

Hani ucu, girdiği kilit yerinden biraz kısa olur da, ikide bir
de acılır ve hiç kapanmaz ya? işte ondan…

Sivri ve kımıldadıkça kalbe batan,benliği hareket ettiren
cinsten…

Hiçbir yere atamıyor, yok sayamıyorum. Çengelli bir iğne gibi
iğnelendi kalbime ve ben bu delik kalple yaşıyorum sanki…

Delik kalbimin, yüreğimin en ücra köşelerine kadar hissediyorum
boşluğu, yokluğu…

Aynı uykuyu uyumak istiyorum aslında onunla…
Aynı anda aynı yatakta beraber uyumak değil kastettiğim. Ayrı
coğrafyalarda da olsak, ayrı mekanlarda da bulunsak aynı uykuyu uyumak,
aynı rüyayı görmek…Göz bebekleriyle, beynin arasında gidip gelmek,
kalbindeki uykuya dalmak istiyorum.

Ve uyandığımda keşke gerçek olsa diyorum…

Bana bıraktığı aşk gibi yarım yaşıyorum şu günlerde herşeyi…
Başlayıp da bitiremediğim yazılarım, sonuna kadar gelip de
okuyamadığım kitaplarım, dalgın dalgın yürüdügüm yollarım, son kelimesini
bir türlü söylemediğim cümlelerim var.

Her şeyi aşkımız gibi paramparça yaşıyorum. Sanki bütün dünyam,
dudağımdaki yarım bir öpücüğün tadında artık…Saçmalıyorum, saçma sapan cevaplar veriyorum. Acı veren o
gerçeği, kimselerle paylaşmadıkça da sevdiklerim korkuyor benden.

Duvar oluyorum bir anda…
Aşamadığım, kimselerin aşmasına izin vermediğim bir duvar!

Ne onu yaşabiliyorum, ne de sevdiklerimle mutlu olabiliyorum.

Hiçbir çözümü olmayan matematik problemi gibi, cevabı olmayan
bir soru gibi beynimi kemiren acıtıcı bir duygu bu…

Acı çektikçe mi yazı yazıyorum, yazdıkça mı acı çekiyorum
bilmiyorum.

Bunca acıya rağmen hala niye mi seviyorum?
O gidince yalnız kalmayacağımı biliyorum, ama onsuz
kalabalıklardan daha büyük bir yalnızlık olamayacağının da farkındayım…

Yolunu kerteriz defterlerine kaydetmiş bir kaptan kendini karaya çıkarır elbet…

Zaman! Yediğin dehlizlerden arta kalan ne varsa gölgesini sürgüne yollayabilirsin. Aksi suya düşmüş, geç kalınmış yıllarımdı sindirdiğin. Mahalle araları, düş kıvrımları…

Gecikmiş zamanlardan geliyorum, karaya vurdum… kalktım, yürüdüm, sarhoştum.

Taş sokaklar ölüm sessizliğinde tütün kokusu satarken, çırpınma boşuna hırçın deniz!

Senin kokunu bir tek balıklar seviyor… Notaları eşliğinde bir Deniz türküsünün, küfrederek tüm intiharlara…

Höyküren dalgalarını salma üstüme, ben o kıyılara geldiğimden beri, Tanrı meleklerini geri çekti üstümden. Artık, köpüğün beni aklayamaz gözlerimden! Ellerimde kara bulutlar, her damlada seni çoğaltıyorum. Ama sen boşuna çırpınma! Sığınaklarım senden çok uzakta…

Fısıltılar… Hiç masum yanı yok çatlamış aynaların! Ardındaki karanlığı yangın yerine çevirme telaşındasın zaman! Sesini çek kulaklarımdan, yüzümle arama fırtına sokma…

Fısıltılarını kapıya bırak, terk et yalanlarımı!

Kendi kelimelerimi kendim asarım darağacına,

Sırf bu yüzden kızıl karanfillerimi sığdıramazsın koynuna…

Duvarlarım hıçkırıklarını, camlarım sırlarını sileli çok oldu.

Öte’sine sen geçemezsin.

Gözünaydın… Artık Yokum!

Bugün sensiz, sensizliğe uyandım..
Kayalara çarpan dalgalar misali..
İçimde fırtınalar koptu.
Sensizliği hak etmemiştim!
Ne nefes almayı, ne de yaşamayı..
Sensiz sensizliği yaşarken, içimde hep SEN vardın!
Bu nasıl sensizlik?!
Şimdi sensiz “sensizliğimi” noktalıyorum…

Gidiyorum….

Zor olsada başarmak için uğraşıyorum.. Kendimde büyük azim görüyorum. Bundan olsa gerek.. Kendime güvenmesem, bırakamazdım seni, oysaki.. Ama artık çok geç.. Sensizliğe her sabah uyanışımda, sanki sensizliğin rüyasında.. Her sabah uyandığında, ayrı bir rüyada…

Biliyorum.. İmkansızdın sen! Anlamalıymışım önceden.. Yanılmışım bakışlara, oysaki….

Bitti işte bir gün daha..
Ayrılık vakti geldi çattı.
Gidiyorum işte, yokluğuna..

Elveda….

Zordur elvedalar.. Basit gibi görünen, zor bir denklem.. Çözülmesi zor bir soru.. Çözmeye çalışan iki şahıs.. Ve yine sonuç vermeyen formüller… Sırf bunlardan usandığım için gidiyorum(!) Belki başka bir yerde, başka bir zamanla ve başka bir kişiyle çözmek umuduyla gidiyorum.. Sana yakışan vedalar bırakıp gidiyorum..

Sonu geldi yine işte..
Sen zaten bilmesen de..
Çölümdeki suyum da kurudu.
Bana artık “elveda”lar yakışır oldu…

Bazen kolay gibi göründüm ben sana.. Aslında öyleydim.. Herşeye, herkese hayır diyebilirdim ama bir sana lafımı geçiremezdim. Acizliğimden! Yoksulluğumdan! Kimsesizliğimden!

Ama artık herşeyin farkındayım.. Bilerek, isteyerek kalbini gömüyorum.. Yaşamda ve ölümde, hastalıkta ve sağlıkta, herşeyi bilerek ;

Gidiyorum….

Gözünaydın… Artık YOK’um..!!

“Bir gidişi yaz” dediler, “yazarım” dedim…gitmeleri öğrenmiştim.

Susardı, susardım, susardık…..

Bilinir bilinmez bir şarkının içinde kaybolurduk.
Biz en çok susmayı sevdik, sevmeyi sevemediğimiz kadar.
Koptuk ve dağıldık her şeye.
Giderken durduramadık birbirimizi.
Durdurmaya elin, elim, ellerimiz yetmedi.
Eğitemedim çocuk kalmış korkularını, yanılgılarını törpüleyemedim. Sana gerçekleri gösteremediğim gibi.

Giderken durdurmalıydın beni, yapmalıydın, yapamadın.
Durdurmaya gücün, gücüm, gücümüz yetmedi.
Belki de yoktu, biz var sandık.
İnsan isterse yolları aşıyor, sen kapının eşiğini aşıp gelemedin. Geldiğim gibi gidemedim, gittiğim gibi dönemedim yüzüne.
Sen, bildiğim sen değilsin artık.
Ben, bildiğin ben, değişemem.
Değişmelere suskun dudaklarım.

Şimdi acı, yolunu şaşırmış bir deniz kaplumbağası gibidir yüreğimde. Şaşkın ama inatçı.
Şimdi sen, adı geçmişte saklı ince bir sızı.
Şimdi biz, bir şarkıdan çalınmış iki nota gibiyiz.
Eksiğiz ve yokuz.
Dilsiz ama mutluyuz.

Bir kapının eşiğinde kaldı her şey.
Beni dışarıya göndermeyecektin, içerde tutacaktın, arkamdan gidişimi seyretmeyecektin, yollara yürümeyecektim, sesimi gidişlerde yitirmeyecektim. Sesimi geceye vermeyecektin.
Şimdi, kaldır gözlerini ve geceye bak. Sesimi gör yukarıda, ortada bırakılmış tellerimi. Densiz ama dengeli satırlarımın anlamını kavra. Geceye bak, sesimi kaydırma.

Kimsenin öğretmediği bir şeyi öğretmeni dilerdim, ayrılırken ama sen herkesin öğrettiğini yineledin.şimdi aşk, inançlarını yitiren bir ayyaştır köprü altlarımda..

Biz ki geceleri paylaştık, yastığı, şarkıları.
Biz ki sözleri paylaştık, kelimeleri.
Biz ki yüreği paylaşamadık, paylaşamadım galiba.
Nedendir bilmem, eksik kaldık korkulara.
Nutku tutulan gecelerin isimsiz sabahlarında, yanlış ve yangın kaldık.
Geride kalan kırık ezgiler ve yorgun ruhların dansı.

Sokağımın serseri gülüşü, gençliğimin asi sevgisi, isyanımın suskun gezgini. Gitmeye meyilli değildim, olduğum gibiydim, dinletemedim, dinletemedin, dinletemedik belki de.

Şimdi sen, aksak bir hüzün, nerede coşacağını bilmeyen.
Şimdi ben, değişemeyen bir şehir, nasıl sevileceğini bilen.
Şimdi biz, olmayan bir şeyiz.

Bir kapının eşiğinde kaldı her şey.
Konuşmak anlamsız, susmak kalabalık, ayrılık bulaşıcı.
Sevda, kör topal yürüyen bir dilenci gibidir artık.
Seni sevdim ama gönderdin. Gönderilince dönemiyorum.
Ben bir çiçeğim asi yanım, solunca aynı elde açamıyorum.

Susuyorum, susuyorsun, susuyorlar….

Bir gidişi yaz, dediler, yazarım dedim.
Gitmeyi öğrenmiştim, kalmayı öğretemediğim kadar.

Bir gidişi yaz, dediler, yazarım, dedim.
Gitmeyi giyinmiştim, yakıştırılmıştım veda sözlerine, merhabalara alıştırılamadığım kadar.

Bir gidişi yaz, dediler, yazarım, dedim.
Çok gitmiştim, söz gitmiştim, uzun gitmiştim, sesimi duyuramayacak kadar.

Bir gidişi yaz, dediler, yazmaya giderken kendimden geçmişim.
Arkama dönüp baktım, sende beni gördüm, el salladım.
Artık çok geç, sendeki ben için çoktan bitmişim

Eğer bir gün bitecekse seninle bitsin bu aşk, senden sonra bir dünyam olmasın başkası ve bana ait.. Sen ve sen sadece seninle yaşayıp seninle ölsün !!
Senden sonrası bana koyar. Sen olmazsan yolum uzar, hangi mutluluğa koşacağım yar o zaman.. Gözlerine bakarken zaman ölümsüz, sen olmazsan zaman mı kalırki? Gitmeleri sakın düşünme..

Sakın ha!

Unutma, unutama beni, kalbinin kuytu köşesinde sıkışıp kalayım.. Sende senin gözlerinde yol bulayım..

Bitmeyecek biliyorum içimdeki sen!
Bitirmeyeceğim sevgimi.. Sen bitmeyeceksin bende. Kırılsada kalbim, binbir parçalar dağılsada etrafa birtek sen terketme beni..

Fotoğraflarda kalmasın yüzümüz.. Ben seni sevdim. İkimizi yanyana sevdim.

Ben aslında sadece seni sevdim..

Bitmeyecek biliyorum. bitirmeyeceğim bu aşkı.

Bitecekse bir gün seninle bitsin. Sana hissedilenler bir başkasına asla! yaşanmasın, ..

Seninle başlayıp Seninle yokolsun aşk !

Varlığın tarifsiz bir düştü…
Yokluğunda,
Yüzüm karanlığa, sözüm karanlığa…
Sızın,
Gülüşüme düştü…

Yüzümde, acıyan bir gülüş var şimdi
Kara bulut arkasında güneş
Suyun içine düşmüş ateş yüreğim

Bilmediklerimi öğreniyorum
Ya da öğretiyorsun
Rüzgârın da kanadı kırılırmış
Şafağın gelmediği yürekler varmış!
“Aşk” içinde acılar gizlenen renkli bir masalmış

Gözlerin esareti karanlığaysa eğer
Kirpiklerin sabahında
Gözyaşlarını asıyorlarmış meğer
Sen hiç asılmış gözyaşı gördün mü?
Ya da sen hiç
Kendi gözyaşını asmaya yağlı urgan ördün mü?

Varlığın gözlerimde gülüştü
Yokluğunda,
Gözyaşlarım darağacına düştü!

Oysa sen yüreğimin ihtilali
Gözyaşımın sevinç devrimiydin
Gözlerim devrimcindi…

Vuslatın özgürlüğe hâsıldı
Hasretinde
Gözyaşlarım Asıldı!

Severek ayrılmak tel örgüye takılarak pantolonunu yırtmaktır.

Severek ayrılmak ulaşılmaz aşkların tartışılmaz üstünlüğüdür.

Severek ayrılmak “Sen benim erişilmezim vazgeçilmezim unutulmazımsın” diyenlerin dayandıkları bir payandadır.

Severek ayrılmak ulaşılmaz yıldızların parlaklığının daha parlak yakamozların daha parıltılı martı çığlıklarının gitar mırıltısı olduğunu sanmak ve dalgaların kumsalı öptüğü yerdeki doğal büyünün tarifsiz kederine derin acısına kapılmaktır.

Severek ayrılmak erişilmezin yürekteki sancısı yalnızlığın dinmeyen acısıdır.

Severek ayrılmak bir kabukta iki badem içinin dış etkenler karşısında kabuklarından çıkması ve bir daha kabuklarına dönmemesidir.

Severek ayrılmak bir zamanlar taptığınız birinin yabancısı olmak gözlerinizde acısını görmek yüreğinizde sancısını duymaktır.

Severek ayrılmak elele bir çift gördüğünüzde ayrılıkla biten bir film izlediğinizde yüreğinizde duyduğunuz derin sızıdır.

Severek ayrılmak yıllar sonra”öyle değil şöyle davransaydım sonuç daha değişik olurdu”nun muhasebesini yapmaktır.

Severek ayrılmak dua çiçeklerini ağlatmak gökkuşağının canlı renklerini soldurmaktır.

Severek ayrılmak bir başkasıyla asla derken sevdiğinizi bir başkasıyla gördüğünüzde bu kadarı da fazla demektir.

Severek ayrılmak yeryüzündeki bütün yolların denize çıkmadığını bütün nehirlerin ummanına akmadığını öğrenmektir.

Severek ayrılmak içinde derin bir hüzün kumsalda yürürken uzun uzun bir sarhoşun kafasında geçmişteki sancıların bilançosunu hesaplarken bu med ve cezir bileşkesinin kimyasını bir simyacı gibi düşünmektir.

Severek ayrılmak önünü görmeden hep geriye bakmaktır.

Severek ayrılmak istasyonda oturup giden trenin dönmeyeceğini bile bile dönmesini beklemektir.

Severek ayrılmak zaman zaman duyduğu kalbindeki sancının ezikliğinin başka vuruşlarının bambaşka olduğunu anlamaktır.

Severek ayrılmak”Bir dönüp baktım ki geçmiş seneler içimde birikmiş neler neler olmuş kördüğüm aynadaki gözlerimde gördüğüm hala senin için yanmakta ve ağlamaktayım” demektir.

Severek ayrılmak boş bir şişe içinde başarı kutlamaktır.

Severek ayrılmak en yaşlı totemi bu gece yaşantımdan çıkaracağım derken tapınağa her zamankinden daha çok gitmektir.

Severek ayrılmak milyonların yaşadığı bu kentte yamaçtan inen huzursuz akşamların koynunda yalnızlığını paylaşacak bir dost bulamamak caddeden geçen araçların motor gürültüsüyle sabahlamak yeni bir güne başlarken bir gün döneceksin diye kaç yıl aç ve muhtaç kaldım sevgiye demektir.

Severek ayrılmak yeryüzündeki bütün nehirlerin sevgidenizine akmasıyla ve sevgi denizinin ummanına kavuşmasıyla son bulacaktır. Ancak ne zaman nerede ve nasıl? İşte düşündüren budur asıl! Bak şimdi ileride kurulmuş bir fasıl. Hadi ayrılsak ta sen de gel söyleyelim birlikte unutulmaz şarkımızı:

“Ben kumsalına geldiğim zaman,
Sen deniz olursun ben umman!”

Ne zaman ayrılık saati gelse
En vazgeçilmez yerinde yaşamın
Duysak ayak seslerini akşamın
Ve sokaklardan el ayak çekilse
Bir ürpertiyle duyarım o zaman
Seni çağıran sesi uzaklardan

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir gariplik çöker içime birden
Kalan tek anı gibi bir devirden
Durmadan çalınır o gamlı beste
Sanki bilir dem hazin öykümüzü
Bulutlar ağlar, kararır gökyüzü

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir çaresizliğe anlatır gibi
Birden değişir gözlerinin rengi
Mavi solar, koyulaşır yeşilse
Sarınca ruhunu eski bir hüzün
Uçar gider pembeliği yüzünün

Ne zaman ayrılık saati gelse
Uzatsan özlemle dudaklarını
Tüm ağaçlar döker yapraklarını
Ne çiçek kalır ortada, ne bahçe
Sadece uğultusu o rüzgarın
Ve bir umut kırıntısı: Belki yarın

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir fırtına çıkmışcasına, büyük
İçimdeki güllerin boynu bükük
Bir zaman kalakalırım öylece
Neden sonra gittiğini anlarım
İçimde güller ağlar, ben ağlarım…

Ben nice ayrılıklar gördüm ömrümce
Kuşlar gördüm; kırılmış kolu, kanadı
Ayrı düşmüş sevdiğinden kuşlar gördüm
Hiç bir ayrılık bana bu kadar komadı

Ayrılığın bir ağrıdır vurur şakalarımda
Ve büyür gözlerimde bir okyanus kadar
Derinden ses verir içimde bir tel
Sonra, birdenbire kırılır, kopar

Yeryüzü çekilir altından ayaklarımın
Geçer başıma çöken bir tavan gibi gökyüzü
Durmadan çalınır kulaklarımda
Şarkıların en hüzünlüsü

Seni alıp uzaklara giden otobüs
Benim üzerimden geçer hışımla
Devrilir, bakakalırım ardından
Bir sel gibi akan gözyaşımda…

Artık ne yapsam boş, teselliler faydasız
Karanlık gitgide en derinlere çeker beni
Çaresiz, bütün sokaklarında bu şehrin
Böyle perişan beklerim dönmeni

Dolaşır birbirine yorgun ayaklarım
Ellerimi koyacak bir yer bulamam
Nereye gitsem, en koyusu acıların
Ne yana baksam, çıldırtan bir akşam

İstesem ben bu ömrü, bu talihi istemem
Böyle durup durup senden ayrılmak varsa
Orada bir mezar kazılır benim için
Ayrılığın nerede başlarsa.

Bir kadını ağlatmak çok zor değildir aslında. Kadınlar her şeye ağlayabilir; bir filme, bir şarkıya, bir yazıya… En az erkekler kadar yani! Ama bir kadını yürekten ağlatmak zordur. Eğer bir kadın yürekten ağlıyorsa, ağlatan onun yüreğine ulaşmış demektir.
Ama o yüreğin değerini bilememiş olacak ki ağlatan, gözünü bile kırpmadan teker teker batırır iğnelerini yüreğe! –
İşte o zaman koca bir yumruk gelir oturur boğazına kadının. Yutkunamaz, nefes alamaz; çünkü o koca yumruk canını çok acıtır. Gözleri buğulanır kadının sonra.
Ağlamayacağım, der içinden. Ama engel olamaz işte.
Çünkü yüreğine ulaşmıştır birileri ve iğneler saplamaktadır.. Bu acıya ne kadar karşı koyabilir ki bir kadın. İnce ince süzülür yaşlar gözünden; önce birkaç damla, sonra bir yağmur seli… Ve kadın ağlar; hem de çok!
Sanmayın ki gidene ağlar kadın! Gidenin giderken koparttığı yerdir onu ağlatan, orada bıraktığı yaradır. O yaranın hiç kapanmayacağını, kapansa bile izinin kalacağını bilir kadın; o yüzden ağlar. Ama bilir misiniz, ağlamak kadınları olgunlaştırır. Her damla, daha çok kadın yapar kadınları. Her damla bir derstir çünkü.
Bazen kadınlar ağladığında çoğu insan, ağlama niye ağlıyorsun ki, değmez onun için derler. Bilmediklerindendir böyle demeleri. Çünkü yürekleri acıyan kadınlar ağlamazlarsa, ölürler. İçlerindeki zehirdir onları öldüren! Ağlayarak o zehirden kurtulur kadınlar, o irini temizlerler
yaralarındaki! Çünkü bilirler, o irin temizlenmezse iltihaba dönüşür yaraları.
Dönüşmemesi lazımdır oysa. O yüzden de bolca ağlarlar.
Zaman geçer sonra. Kadınlar kendilerine sarılmayı öğrenirler. Umarım öğrenirler, yoksa ruhlar sapkın yollara çarpar kendini. Sapan ruhların doğru yolu bulması da yeni acılar demektir. Bunu bilir kadınlar, o yüzden eninde sonunda öğrenirler kendilerine sarılmayı…
Çok ağlayan kadınlar, bir çok şeyden vazgeçen kadınlardır aslında. Her damla olgunlaştırır kadınları evet ama olgunlaştıkça o safça inandıkları aşk gerçeği onların gözünde küçülür. Küçüldükçe değerini yitirir ve işte o zaman kendilerine sarılıp, yeni bir kadın yaratırlar kendilerinden.
Güçlü, yenilmez, mağrur ve aşka inanmayan…
İnsanlar soruyorlar çoğu zaman neden bu kadar çok bekar kadın var diye; hepsi kariyer derdinde olan. Çünkü inançlarını yitirdi o kadınlar.
Zamanında yüreklerine o kadar çok iğne saplandı ki, o kadar çok ağladılar ki! Artık kendilerinden başka bir doğru olmadığına inanıyorlar, o yüzden kendilerine sarılıyorlar.
Çünkü biliyorlar ki
sarıldıkları adamlar onları hak etmedi; hem de hiçbir zaman! Hep bir çıkarları oldu sarıldıkları adamların.
E.. o zaman niye sarılsınlar ki!
Niye sarılalım ki!
Etrafınızda yürekten ağlayan bir kadın varsa bilin ki olgunlaşıyordur.

Bilin ki, gerçekleri kabul etmeye başlamıştır.

Bilin ki, artık aşkın olmadığına inanmıştır.

Bilin ki, sarılacak tek bir doğrusu kalmıştır.
O da kim, ne diye sormayın artık. Çok ağlayan kadınlar, eninde sonunda kendilerine sarılırlar çünkü!

”git
seni sevdiğimi unut
yaşanmış günler vardı ya hani;
birlikle olduğumuz saatleri,
gözgöze gelip birbirimize sarıldığımız zamanları,
başımı göğsüne dayadığım anları da unut
beni kalbinden sil
ben seni çıkarttım hayatımdan
gitme vaktin geldi
giderken sana ait ne varsa al götür
kokunu, askını, hayalerimizi de al yanına
sende kalsın onlar
dayanmak çok zor olacak sensizliğe
canım da yanacak; biliyorum

ama git;
beni düşünme sen;
değmem ki buna…
kokun tütecek burnumda
yüzün gitmeyecek gözlerimin önünden
hep hasret kalıcam sana
belkide ağlıyacam
hergün unutulduğum sorusuyla uyanıcam
ama sen seni unuttuğumu bileceksin
oysaki duygularım hic değişmeyecek
seni sevmeye devam edicem
fazla söze gerek yok
kaldıgın her dakika zararına
elveda askim
git…”

Arkana bakmadan dönüp GİT !!

Dönüp de ağLayan gözLerimi görmeni istemem GİT !!

KuLakLarını tıka ve GİT !!

Ardından dön diye yaLvarsam da duyma GİT !!

BiLiyorum ne bu gecenin sabahı sabahı güne$iyLe ısıtacak beni ..

YokLuğunun soğuğunda ü$üyen yireğime bakma, GİT !!

Sana söz veriyorum ,

YoLuna geLen yoLcuya ” dönsün ” diye haber vermem , GİT !!

BiLirsin ben kararnLıktan korkarım ..

GözLerim ağLamaktan kör oLsa da dönme , GİT !!

AMA ne oLur bana bir VEDAYI bir ELVEDAYI çok görme,GİT..

Git…..
Yüreğimden çok uzaklara git…..

…..
Avucumdaki kum tanelerini savurmadan suratına….
Paçalarına çamur sıçratmadan git…..

…..
Arkamda mahşer önümde cehennem……
Ölümüne can çekişsende bitmez bu sitem……
Bir veda busesi veremeden dudaklarıma git…

…
Sendin her gelişimde imkansızımsın deyip giden..

…
Nefessiz kaldığım kimbilir kaç gecenin sorumlusu…
Hıçkırarak uyandığım her sabahın günah keçisi yine sen…

…
Sanıyormusun bir gün unutur seni bu beden….
Yüreğimdeki öldürücü çıban olmadan git…

…
Siyah bir tülbent örtülmeden yüzüme..
Dahada solmadan tenim..
Nefessiz bırakmadan ciğerlerimi git..

…
Ve gök kubbe yıkılmadan başıma…
Ve kavurmadan aşkın ateşi yüreğimi dahada…

…

Git….

Öyle sevmiştimki seni….

…

Saçakları erimeden çatıların, sarmaşıklar yeşermeden git…
…
Bahar gelmeden…
Güneş ısıtmadan yürekleri..
Sevgililer el ele dolaşmadan…

Yüreğim dağlanmadan…

Gözüm yere bakmadan …

Uğruna şakaklarıma kurşun sıkmadan git…..

Vakit doluyor ,gitme zamanı
Doyamadın bana , yüreğinde kalsın son kurşunum
Bir parça sevdayı sar bohçana ,
Sakla onu kızıl topraklara.
Hoşçakal gözümün nuru ,
Karacadağda yükselen çoban ateşine yazdım son mektubumu
Nameleri duman duman aksın her gece yıldızlarına.

Gidiyorum baygıngözlüm
Uzaklar beni çağırır sensizliğe
Soğuk ,sessiz bir toprak düşer üstüme
Kırılgan bir şarkının notaları zincirlemiş beni
Gözlerindeki bulutları açmaya gidiyorum
Hoşçakal nefesi şiire boğulacak adam

Yarınlarına öksüz kumrular saçtım
Cigara ziftleneceğin ,sessiz sokaklara yanlızlık bıraktım
Gidiyorum ,yanakları yağmurlara bulanacak yarim
Vakit tamam
Bir aşkın fidanından çatırdayan dal gibi
Ürkek karanlığın beşiğine düşercesine.
Mavi gecenin dalından bir yıldız kayıyor
Alacakaranlığın küskün şafağına,
Hoşçakal , mezarıma sızlanıp, ağıtlara boğulacak sevdiğim !..

Her aşk hikayesinde biraz sen varsın
Filmdeki sessiz adam sensin
Ağlayan kadın benim
Cevapsız sorularla dolu beynim
Ölene kadar mücadelemi etmeliydim
Yoksa değerimi bilenemi gitmeliydim

Senden beklediğim sözleri
Hayallerimde söylettim sana
Gerçekmiş gibi mutluluk rolü oynadım
Tabi madalya takan olmadı
Yine yalnızım yine yalnız

Bir kez olsun senin gözünle bakmayı isterdim dünyaya
Ben o dünyanın neresindeydim acaba
Hangi renge bürümüştün beni
Siyahamı beyazamı
Beyaz olsaydım yalnız olmazdım sanırım

Sen hiç benim gözümle bakmak istedinmi dünyaya
Senin için ne mücadeleler verildiğini düşündünmü
Hangi renkteydin bu renksiz dünyada gördünmü
Görsende söylemezdinya neyse….

artık cümleler devrik
Şiirler yarım yamalak
Seninleyken hızlı geçen geceler
Şimdi bitip tükenmek bilmeyen saatlere teslim
Ellerim hep soğuk
Yüreğim paramparça
Eskiden ne renktim bilmiyorum ama
Şimdilerde hazan sarısıyım çok uzaklarda….

Ayşe Şahin